Historia Nie udało się dokładnie ustalić daty założenia cmentarza społeczności żydowskiej Wąwolnicy. Początkowo zmarłych chowano na cmentarzu w Kazimierzu Dolnym. Zachowane dokumenty pozwalają przypuszczać tylko to, że w 1820 roku wąwolniccy Żydzi jeszcze nie mieli własnego cmentarza, a w 1826 roku on już miał być. Na mapie Królestwa Polskiego z 1839 roku w tym miejscu zaznaczono „Żyd. Mogiłki”, ale materiały do tej mapy zbierano wcześniej, w latach 20.–30. XIX w.
Najstarsza znana macewa, istniejąca jeszcze w 1992 roku, a dziś niezachowana, dotyczy pochówku w 1846 roku. Obecnie najstarszym datowanym obiektem na cmentarzu jest przyziemie podwójnej macewy z 1849 roku.
Do czasu wybuchu II wojny światowej cmentarz powiększano co najmniej dwukrotnie. Według wspomnień mieszkańców, przed wojną cmentarz nie był porośnięty drzewami ani krzewami. Od wschodu go ogradzał mur z kamienia wapiennego, od zachodu płot deskowy, a od północy i południa drut kolczasty rozpięty na betonowych słupkach. Brama znajdowała się w południowo-zachodnim narożniku.