Wieża Srebrnych Dzwonów, zwana także Wikaryjską – jedna z wież katedry wawelskiej.

Historia Jej przyziemie (do wysokości 12 m) pochodzi z drugiej katedry (tzw. hermanowskiej) z XII w. W XIV wieku Wieża Wikaryjska spaliła się, zachowując samą dolną część wykonaną z kostek wapiennych. Czworoboczna część ceglana została zbudowana w XIV wieku. W 1530 roku dobudowano ośmioboczną część, nad którą umieszczono ozdobny późnogotycki hełm wzorowany na wieży kościoła Mariackiego. Hełm ten został rozebrany w 1769 roku i zastąpiony dachem namiotowym o prostej formie.

Na wieży zawieszone są cztery dzwony, często określane mianem „srebrnych”: „Nowak” i „Goworek” (z XV wieku) oraz „Maciek” (1669, odlany przez w Gdańsku) i "Jan Paweł II". Według legendy w spiżu trzech pierwszych dzwonów znajdować się miała znaczna domieszka srebra, czemu zawdzięczać miały melodyjny dźwięk. Stąd ukuta w XIX wieku nazwa Wieża Srebrnych Dzwonów. Wcześniej wieżę i dzwony nazywano wikaryjskimi, gdyż dzwoniły na nabożeństwa sprawowane przez wikariuszy katedry. W przyziemiu wieży znajduje się kaplica rodu Szafrańców.

Dzwony Dzwon Maciek Ufundowany przez Krakowską Kapitułę Katedralną w 1669 roku. Jest najmniejszym dzwonem katedry wawelskiej. Klosz dzwonu ma średnicę 72 cm i waży 210 kg. Dzwoni tonem cis2.