miasto objął piastowski książę Henryk I jaworski, włączając je do księstwa jaworskiego, jednego z polskich księstw dzielnicowych na Dolnym ŚląskuJohann Gottlob Paulitz, Chronik der Stadt Senftenberg und der zum ehemaligen Amte Senftenberg gehörigen Ortschaften, Drezno, 1892-1923, s. 67.. Po jego śmierci w 1346 znalazło się we władaniu Czech, w 1350 przekazane Marchii BrandenburskiejIbid., s. 69. w 1368 przypadło ponownie Czechom. W 1448 znalazło się w granicach Elektoratu Saksonii.
W 1509 r. wybuchł wielki pożar, z którego ocalał jedynie kościół, w 1605 żniwo zebrała epidemia, w czasie wojny trzydziestoletniej w 1641 miasto zostało ponownie zniszczone. W trakcie III wojny północnej w 1701 przez miasto maszerowały wojska w kierunku PolskiJ.G. Paulitz, op. cit., s. 231.. W 1704 w obawie przed inwazją szwedzką, wzmocniono i podwyższono obwarowania miejskie, a po zwycięstwie szwedzkim w bitwie pod Wschową w 1706 wielu mieszkańców w obawie przed Szwedami zbiegło do Brandenburgii, by powrócić po podpisaniu traktatu pokojowegoIbid., s. 232–233, 239.. W 1731 na rynku stanął polsko-saski słup pocztowy, na którym widnieją herby Rzeczypospolitej i Saksonii. Obecnie oryginał znajduje się w lokalnym muzeum, a na rynku stoi kopia. Podczas wojny siedmioletniej we wrześniu 1758 pruskie wojsko rozbiło obóz pod miastemIbid., s.