Günter de Bruyn (ur. 1 listopada 1926 w Berlinie, zm. 4 października 2020 w Bad Saarow) – pisarz niemiecki.
Życiorys Urodził się w roku 1926 w Berlinie w rodzinie katolickiej. Dzieciństwo spędził w Berlin-Neukölln, tam uczęszczał do szkół.
W czasie II wojny światowej (1943–1945) służył w Luftwaffe. Po wojnie po opuszczeniu amerykańskiego obozu jenieckiego pracował w Dolnej Saksonii jako rolnik, potem jako nauczyciel w Garlitz (Havelland), bibliotekarz (we Wschodnim Berlinie).
W latach 1949–1953 kształcił się do zawodu bibliotekarza. Do 1961 pracował na stanowisku docenta w Centralnym Instytucie Bibliotecznym w Berlinie. Od roku 1961 był pisarzem niezrzeszonym (freier Schriftsteller). W 1976 roku podpisał protest przeciwko wydaleniu z kraju Wolfa Biermanna. W 1989 odmówił przyjęcia nagrody państwowej NRD. Zmarł w małej miejscowości w landzie Brandenburgia w wieku blisko 94 lat.
W kwietniu 2026 w Beeskow został otwarty jako miejsce pamięci Dom Güntera de Bruyna.
W 1964 został laureatem Nagrody Heinricha Manna. Po roku 1990 otrzymał za swoją twórczość wiele innych nagród. Uhonorowany tytułem doktora honoris causa przez Uniwersytet we Freibergu (1991) i Uniwersytet Humboldtów w Berlinie (1999).