Po wyzwoleniu został komendantem grupy egzekutywnej w Radomsku. Jednocześnie ukończył liceum w Radomsku. W 1946 został pracownikiem PSS w Dzierżoniowie, następnie w Bielawie, gdzie zajmował m.in. stanowisko kierownika organizacji, zatrudnienia i płac. Jednocześnie rozpoczął (w 1946) studia na Wydziale Prawa na Uniwersytecie Wrocławskim, które jednak z powodu nadmiaru obowiązków zawodowych przerwał w styczniu 1948.
W 1946 zawarł związek małżeński.
W latach 1950–1956 był wykładowcą kursów ekonomicznych w Bielawie. Od 1956 do 1960 pracował w Bielawskiej Fabryce Prostowników.
W 1959 złożył podanie o przyjęcie do MO. Podanie zostało pozytywnie rozpatrzone i w 1961 trafił do Zaocznego Studium Oficerów MO, następnie zaś, w kwietniu 1962, na kurs oficerów polityczno-wychowawczych w Komendzie Głównej MO w Warszawie. Od maja 1962 pracował w Komendzie Powiatowej MO w Dzierżoniowie, a następnie w Komendzie Wojewódzkiej MO w Wałbrzychu, gdzie pełnił m.in. funkcję inspektora do spraw szkolenia. Pracę w MO zakończył w 1981, przechodząc na rentę w związku z inwalidztwem będącym wynikiem służby w MO.
Już jako rencista wstąpił do ORMO, działał w ZHP. W latach 1948–1956 pisywał artykuły do czasopism ogólnopolskich i lokalnych. Przez całe życie zajmował się również malarstwem.