Starożytne źródła Strabon (63 p.n.e.–ok. 20 n.e.), geograf i podróżnik grecki, w swej pracy Geografia podał nam, że Molossowie, wraz z Chaonami i Tesprotami, byli najbardziej znani spośród czternastu plemion Epiru. Chaonowie mieli rządzić Epirem we wczesnym okresie, zaś w późniejszym Tesproci i Molossowie. Plutarch z Cheronei (przed 50–po 120 n.e.), pisarz i filozof-moralista grecki, poinformował nas (Żywoty równoległe, "Pyrrus"), że Tesproci, Chaonowie i Molossowie byli trzema głównymi szczepami, mówiącym językiem greckim, które pojawiły się w Epirze i byli najbardziej potężnymi spośród wszystkich innych ludów.
Psy Molossów Molossowie byli także znani ze swych zjadliwych psów gończych, które były używane przez pasterzy celem chronienia ich stad. Prawdopodobnie od tych psów pochodzą współczesne rasy dużych psów w typie mastifa, od nazwy Molossów określane molosami. Wergiliusz (70–19 p.n.e.), poeta rzymski, pisał, że w starożytnej Grecji ciężkie psy molossiańskie były często używane przez Greków i Rzymian do polowań (canis venaticus – pies łowczy) oraz do pilnowania domu i żywego inwentarza (canis pastoralis).
Bibliografia Hammond N.G.L., Starożytna Macedonia. Początki, instytucje, dzieje, przeł. A. S. Chankowski, PIW, Warszawa 1999, . Wipszycka E., Bravo B., Historia starożytnych Greków, t. III: Okres hellenistyczny, Wydawnictwa Uniwersytetu Warszawskiego, Wyd. II popr. i zm., Warszawa 2010, .
Kategoria:Epir