Następuje przerwanie blokady dziąsłowej, przy czym równocześnie powietrze jest zasysane do środka, co daje akustycznie charakterystyczny mlask.
Warianty Dalsze warianty mlasków ze względu na rodzaj „podkładu”: artykulacja może też się odbywać przy udziale kanału nosowego, mówimy wtedy o mlasku nosowym: []. plozji może towarzyszyć przydechem (aspiracją) spółgłoski tylnojęzykowej: [] plozji może towarzyszyć dodatkowym szumem szczelinowym: [] spółgłoska może być wymówiona dźwięcznie lub dysząco-dźwięcznie (ang. breathy voice): [] spółgłoska może być wymówiona z dodatkowym zwarcie wiązadeł głosowych (glottalizacja): [] spółgłoska może zostać wymówiona ejektywnie: []
Również dokładne miejsce utworzenia zwarcia tylnojęzykowego może odgrywać rolę kontrastującą.
Zobacz też: mlask dwuwargowy [] mlask zębowy [] mlask boczny dziąsłowy [] mlask podniebienny []
Przykłady Przykłady mlasków w funkcji fonologicznej znajdujemy w południowoafrykańskich językach khoisan i bantu. Język !Xóõ posiada całą serię spółgłosek mlaskowych ok. 80, w tym zadziąsłowe.
Pisownia W ortografii języka xholo (z grupy języków khoisan) mlask zadziąsłowy jest reprezentowany przez grafem q, mlask przydechowy qh, mlask dyszący gq, mlaski nosowe nq, ngq, nkq.
Terminologia Mlask zadziąsłowy oznacza w istocie spółgłoskę o zadziąsłowym i tylnojęzykowym miejscu artykulacji. Mlask apiko-postalweloarny.
Linki zewnętrzne
zadziąsłowy