Za jego najbardziej dojrzałe dzieło romantyczne uznaje się powieść Juha (1911), historię nieszczęśliwego małżeństwa niepełnosprawnego mężczyzny, osadzoną w lasach Karelii. Najtrwalsze miejsce w kanonie literatury zajęły jednak opowiadania Ahona z ośmiotomowego cyklu Lastuja (wydawanego w latach 1891–1921), w których autor poruszał tematykę życia chłopów, rybołówstwa oraz przyrody fińskiego Pojezierza. Do motywów tych powrócił także w swoich wspomnieniach z dzieciństwa zatytułowanych Muistatko—? (1920).
Nominacja do Nagrody Nobla Dokumenty z archiwów Akademii Szwedzkiej wskazują, że na początku XX wieku Juhani Aho był kilkukrotnie nominowany do Literackiej Nagrody Nobla. Główne wnioski popierające jego kandydaturę przesyłały fińskie towarzystwa naukowe oraz instytucje akademickie, choć kandydaturę pisarza popierali również niektórzy członkowie samej Akademii Szwedzkiej. Pomimo silnego wsparcia, jego kandydatura nigdy nie była poważnie rozważana. W pierwszych latach istnienia nagrody Aho musiał konkurować z najwybitniejszymi i najbardziej uznanymi przedstawicielami literatury całego świata zachodniego. W czasie I wojny światowej Komitet Noblowski realizował rygorystyczną politykę neutralności. Skutkowało to odrzucaniem nominacji autorów zaangażowanych politycznie.