Rządowe LCBO reguluje spożycie alkoholu oraz zasila budżet prowincji oraz federalny. Roczne dochody to ponad 4 miliardów dolarów. Jednocześnie ma wspierać rozwój lokalnego przemysłu gorzelnianego, co w przypadku Ontario sprowadza się do promocji wyrobów winiarni z południa prowincji. Prowadzi to do jednak do takiej sytuacji, że wiele gatunków wina obcego (zwłaszcza drogie marki) jest sprzedawanych nawet o 60% drożej niż w przyległym stanie Nowy Jork.
Ontaryjskie LCBO jest przedsiębiorstwem o dość unikatowej w kapitalizmie strukturze, które zarządzane jest centralnie i bez udziału rynku. Poszczególne sklepy, choć dysponujące samowolą organizacyjną są ubezwłasnowolnione zarządzaniem z centrum. Przy okazji takiej polityki w sposób sztuczny ale skuteczny likwiduje się warunki do powstania i rozwoju zdrowej konkurencji.
LCBO jest także instrumentem rządowym do kontrolowania wieku konsumentów. Na przykład 19-latek nie może kupić piwa, choć już jako 18-latek ma prawo udziału w wyborach. Sporym utrudnieniem dla klientów jest rzadka siatka sklepów LCBO (zwłaszcza na prowincji), a także sztywne godziny otwarcia.
Polityka cenowa Polityka cenowa LCBO kalkulowana jest według trzech podstawowych wymagań: