oprócz ognia seryjnego i salwowego możliwe było też prowadzenie ognia pojedynczego. Montowano je zarówno na podstawach kołowych, jak i stałych (trójnożnych, cokołowych).
Kres zastosowaniu kartaczownic położyło skonstruowanie przez H. Maxima pierwszego karabinu maszynowego, który automatyzował cykl pracy broni. Za odległe ogniwo rozwojowe tej broni można uznać obecnie stosowaną zautomatyzowaną broń wielolufową, jak np. amerykańskie działko M61 Vulcan, stosowane w lotnictwie i na pojazdach opancerzonych (w wersji przeciwlotniczej)
Przykłady Do najpowszechniej stosowanych kartaczownic należały: kartaczownica Gatlinga (USA) kartaczownica Reffye (Francja) kartaczownica Gatlinga-Baranowskiego (Rosja) kartaczownica Gardnera (Wielka Brytania) kartaczownica Nordenfelta (Wielka Brytania) Do mniej rozpowszechnionych i znanych można zaliczać konstrukcje Jamesa Puckle’a, amerykańskie Wilsona Agera, Billinghursta i Requy, pułkownika Claxtona, a z europejskich: Montigny’ego, Bollée’ego czy bawarską kartaczownicę Feldla.
Zobacz też działko rewolwerowe
Bibliografia