W 1316 margrabiowie brandenburscy sprzedali Arnoldowi de Uchtanhagen Międzrzecz wraz z przyległościami z wyjątkiem Skwierzyny i Osiecka. W 1360 roku Osiecko stanowiło własność klasztoru cystersów w Zemsku. Od ostatecznego ustalenia się granicy między Wielkopolską a Brandenburgią w XIV w. wieś stanowiła aż po rok 1793 jedną z najbardziej na zachód wysuniętych miejscowości Królestwa Polskiego, a następnie całej Rzeczypospolitej Obojga Narodów.
W okresie I RP była wsią duchowną, własnością opata bledzewskiego i położona była w 1580 roku w powiecie poznańskim województwa poznańskiegoAdolf Pawiński, Polska XVI wieku pod względem geograficzno-statystycznym, t. I, Wielkopolska, Warszawa 1883, s. 12.. W 1704 roku powstał tu folwark, a w XIX w. wzniesiono dwór.
Wskutek II rozbioru Polski w 1793 r., miejscowość przeszła pod władanie Prus i jak cała Wielkopolska znalazła się w zaborze pruskim.. W okresie Wielkiego Księstwa Poznańskiego (1815–1848) miejscowość należała do wsi większych w ówczesnym pruskim powiecie Międzyrzecz w rejencji poznańskiej. Osiecko należało do okręgu starodworskiego tego powiatu i stanowiło część majątku Nowa Wieś, którego właścicielem był wówczas F. Ksawery Alkiewicz.