Jean Baptiste de Chaigneau dowodził artylerią okrętową, a wkrótce stał się ważną osobistością na dworze Nguyễnów.
Z końcem stulecia nastąpił upadek taysonów. Despotyczni przedstawiciele nowej „rewolucyjnej” władzy w niczym nie ustępowali mandarynom, których przecież obalili. Opuszczeni przez większość społeczeństwa, bici przez oddziały Ánha i jego syna Cảnha (tego samego, który towarzyszył Pigneau w jego podróży do Wersalu) oddawali miasto za miastem, prowincję za prowincją. W roku 1799 resztki ich sił zostały otoczone pod Quy Nhơn i doszczętnie rozbite. Powstanie po dwudziestu siedmiu latach upadło dokładnie tam, gdzie wybuchło.
Zwycięstwo i śmierć W 1802 roku Nguyễn Ánh koronował się w Huế na cesarza i przybrał tytuł Gia Long. Dotychczasową nazwę kraju Đại Việt (Wielki Wietnam), postanowił zmienić na Nam Việt (Wietnam Południowy), ale zaprotestował cesarz Chin, Jiaqing (którego Gia Long był formalnym lennikiem), dopatrując się wielkomocarstwowych tendencji. Ostatecznie zgodzono się na nazwę Việt Nam, obowiązującą do dzisiaj. Dynastia Nguyễn przetrwała do 1955 roku, kiedy to ostatni cesarz Wietnamu Bảo Đại został zmuszony do abdykacji.