Żuliński powrócił do pracy naukowej pełniąc jednocześnie funkcję kierownika Zakładu Anatomii Patologicznej na Wydziale Weterynaryjnym w Lublinie i Pracowni Patologii Komórkowej PIWet w Puławach. Był organizatorem i profesorem Zakładu Anatomii Patologicznej Państwowego Instytutu Weterynaryjnego – Państwowego Instytutu Badawczego w Puławach. W ciągu 22 lat swej działalności na lubelskim Wydziale prowadził wykłady z anatomii patologicznej i weterynarii sądowej, a przez pewien czas wykłady z ustawodawstwa i administracji weterynaryjnej oraz propedeutyki weterynaryjnej. W latach 1948–1957 wykładał weterynarię sądową oraz administrację i ustawodawstwo weterynaryjnej na Wydziale Weterynaryjnym w Warszawie. Do 1953 prowadził na Wydziale Rolniczym Uniwersytetu Marii Curie-Skłodowskiej w Lublinie wykłady z weterynarii i higieny zwierząt. Wykładał też w Wyższej Szkoły Rolniczej w Lublinie. W latach 1952–1963 pełnił z dużym zaangażowaniem funkcję dyrektora ds. naukowych w Państwowym Instytucie Weterynaryjnym. Habilitował się w 1945 na podstawie rozprawy pt. Studia anatomopatologiczne nad zakaźnym zapaleniem mózgu koni i królików. Profesorem nadzwyczajnym został w 1946, a w 1962 profesorem zwyczajnym. W roku akademickim 1947/1948 był prodziekanem, a w latach 1948-1950 dziekanem Wydziału Weterynaryjnego UMCS w Lublinie.