Jako jeden z nielicznych opozycjonistów został następnie tymczasowo aresztowany – zwolnienie na mocy amnestii uzyskał w sierpniu 1984. Do 1985 był zatrudniony w Zakładach Rowerowych Romet (przywrócony do pracy w 1989), później do końca lat 80. pracował jako taksówkarz.

W latach 1980–1989 był rozpracowywany w ramach sprawy operacyjnego rozpracowania pod kryptonimem „Janek”.

III RP W latach 1991–2001 pełnił funkcję posła na Sejm I kadencji (z listy związkowej), II kadencji (z listy Unii Demokratycznej) i III kadencji (z listy Unii Wolności). Pod koniec urzędowania był posłem niezrzeszonym. Przystąpił do Ruchu Społecznego AWS i z listy AWSP bez powodzenia ubiegał się o reelekcję. W 1993 jako jeden z nielicznych posłów „Solidarności” sprzeciwiał się decyzji kierownictwa związku dążącego do obalenia rządu Hanny Suchockiej, a następnie przeszedł do Unii Demokratycznej.

Po zakończeniu pracy w parlamencie rozpoczął prowadzenie firmy naprawiającej kserokopiarki. Był wiceprzewodniczącym partii Suwerenność-Praca-Sprawiedliwość. W 2005 bezskutecznie ubiegał się o mandat senatora (z własnego komitetu). W 2006 wystartował w wyborach na prezydenta Bydgoszczy. Kandydował z hasłem „Polubić Bydgoszcz”. Uzyskał szósty wynik (6676 głosów, tj.