Od początku XIX w. tereny współczesnego Muranowa zaczęły być zasiedlone przez ludność żydowską. W 1806 roku władze pruskie wydały zarządzenie o wysiedleniu Żydów z obszaru Starego i Nowego Miasta na tereny na zachód od ulic Bielańskiej, Miodowej i Freta. Od 1809 Żydzi nie mogli się osiedlać przy ulicach znajdujących się w śródmieściu ówczesnej Warszawy. Pomimo rosyjskiego ukazu tolerancyjnego (1862), który zniósł większość ograniczeń prawnych ciążących na Żydach w Królestwie Polskim, w Warszawie nadal osiedlali się na terenie licznie zamieszkiwanym przez współwyznawców.
U progu XX wieku cała dzielnica była miastem w mieście, w dodatku pełnym skrajnych kontrastów. W 1916 roku zabudowa była bardzo gęsta, a obiekty o charakterze przemysłowym występowały na przemian z zabudową mieszkaniową. Na terenie dzielnicy znajdowało się kilka budynków o określonych funkcjach, jak np. Pałac Mostowskich, Pawiak i jego oddział kobiecy na ul. Dzielnej zwany potocznie Serbią, zajezdnia tramwajowa przy ul. Sierakowskiej, bocznice kolejowe wzdłuż ul. Dzikiej, kilka budynków szkół oraz szpital św. Zofii przy końcu ul. Żelaznej. Miejscami zabudowa była tak gęsta, że przypadało 1000 osób na kilometr kwadratowy. Była to hermetyczna dzielnica, o specyficznym charakterze, określana mianem Północnej.