od 1929 profesor zwyczajny, prowadził wykłady z historii literatury francuskiej XVI–XX wieku. Był członkiem Ligi Narodowej od 1926 rokuStanisław Kozicki, Historia Ligi Narodowej (okres 1887-1907), Londyn 1964, s. 573.. Był silnie zaangażowany w działalność szeroko rozumianego obozu narodowego, pełnił, między innymi, funkcję oboźnego województwa krakowskiego Obozu Wielkiej Polski oraz był członkiem Zarządu Straży Narodowej. W latach 1927–1929 kierował Sekcją Nauk Historycznych i Społecznych w Institut International de Cooperation Intelectuelle w Paryżu.

We wrześniu 1939, po agresji Niemiec i ZSRR na Polskę, wyjechał do Anglii. Przed wojną związany z Obozem Wielkiej Polski i endecją, na emigracji wchodził w skład Rady Narodowej (1940–1941) oraz rządu RP na uchodźstwie; kierował resortem prac kongresowych (1944–1947) oraz wyznań religijnych i oświecenia publicznego (1947–1949). W latach 1949–1954 był członkiem Rady Politycznej, a od 1954 członkiem Rady Jedności Politycznej.