Wydana w Moskwie książka przyjęta została z niezrozumieniem, do czego przyczynił się niejasny i chaotyczny styl formułowania myśli pisarza. Nakład sześciuset egzemplarzy książki nie został sprzedany, co w pierwszej połowie XX wieku świadczyło o klęsce komercyjnej dzieła. Po złym przyjęciu książki autor zrezygnował z filozofii profesjonalnej na rzecz filozoficznej publicystyki, jednak myśli zawarte w pierwszej publikacji książkowej Rozanowa towarzyszyły mu do samego końca. W 1893 roku opuścił prowincję i przeniósł się do Petersburga, gdzie pracował jako urzędnik Kontroli Państwowej. W pełni poświęcił się literaturze dopiero od 1899 roku, wtedy też zostały wydane zbiory artykułów Rozanowa, ale największą polemikę wzbudził parokrotnie wydany jako osobna książka artykuł Legenda o Wielkim Inkwizytorze Fiodora Dostojewskiego. W ostatniej fazie jego pisarstwa dominowały prace antychrześcijańskie, takie jak Ciemne oblicze. Metafizyka chrześcijaństwa (1911) czy Opadłe liście (1915). Ostatnim artykułem pisarza była Apokalipsa naszych czasów, pisana w latach 1917-1918, w którym Rozanow opisywał chrześcijaństwo jako korzeń nihilizmu naszych czasów. Dopiero przed śmiercią zwrócił się w stronę krytykowanej przez siebie wiary i umarł w 1919 jako prawosławny wierny.