Pierwszy kanon jest w interwale prymy, drugi w interwale sekundy i tak aż do 9. kanonu w nonie (wariacja 27).
Wariacje pierwsza i ostatnia również mają charakter symboliczny, odnosząc się do unii polsko-saskiej (Bach pragnął zostać nadwornym kompozytorem króla Augusta II Mocnego) – wariacje otwarte są polonezem, a zamyka je quodlibet tańców niemieckich.
Utwór ma poniekąd charakter encyklopedyczny, jak gdyby Bach chciał w nim zaprezentować wszystkie style komponowania na klawesyn.
Wariacje krok po kroku
Aria Aria dzieli się na dwie części po 16 taktów, jest sarabandą w metrum 3/4 i opiera się na bogato zdobionej melodii w najwyższym głosie. Francuski styl ornamentyki świadczy, iż ozdobniki są integralną częścią melodii. Jednak niektórzy wykonawcy (Wilhelm Kempff) nie wykonują wszystkich ornamentów i pozostawiają temat w suchej formie. Umieszczono w niej cytat z motywu początkowego utworu Aria La Capriciosa autorstwa Dietricha Buxtehudego. center|thumb|800px|Pierwsze takty arii. center|thumb|800px|Aria otwierająca Wariacje
Wariacja 1