Mową zainteresowano się po raz pierwszy w XIX wieku. Jej pierwsi wydawcy, Julian Ursyn Niemcewicz, Michał Wiszniewski, Pantielejmon Kulisz i Mykoła Kostomarow datowali powstanie utworu na koniec XVI wieku. Nie mieli wątpliwości, że satyra została wygłoszona przez kasztelana smoleńskiego Iwana Mieleszkę na sejmie w Warszawie w 1589 roku. Podobne zdanie w kwestii czasu powstania dzieła mieli Nikołaj Sumcow i historyk Michaił Dabrynin, jednak zaliczali je do anonimowych zabytków literatury.

Iosif Pierwolf z Uniwersytetu Warszawskiego udowodnił, że Iwan Mieleszko, rzekomy autor mowy, jest postacią historyczną, jednak był kasztelanem smoleńskim nie w 1589 roku, a w latach 1615–1623. Pierwolf przypuścił, że utwór został napisany w XVII wieku przez satyryka pochodzenia ruskiego. Białoruski lingwista Dzmitryj Dauhiała na podstawie ustaleń Pierwolfa oraz badań historyczno-lingwistycznych stworzył tezę, że dzieło napisał Cyprian Kamuniaka, autor powstałego w 1655 roku Listu do Obuchowicza. Według badacza Kamuniaka ułożył satyrę pod koniec panowania Zygmunta Wazy, ponieważ w tekście odzwierciedlone zostały wpływy, jakie zdobyła na dworze królewskim Urszula Meierin.