wykształcił wówczas własny język artystyczny, widoczny w obrazie Akt siedzący na kanapie, którego korzenie estetyczne sięgają włoskiego malarstwa renesansowego i manierystycznego, linearnej prostoty afrykańskich rzeźb plemiennych i ich ziemistej kolorystyki oraz geometrycznej przestrzeni zaczerpniętej z kubizmu. Wyzywająca poza modelki może przywodzić na myśl kształtną anatomię Wenus z Urbino Tycjana zaś elegancja ruchu jej ciała może być porównana do omdlewających Madonn z wczesnego renesansu. Drastyczny kontur i zniekształcenie postaci ma wyraźnie trójwymiarowy charakter, związany z rzeźbiarskim doświadczeniem artysty i jego admiracją dla rzeźby.
Akt siedzący na kanapie należy do najważniejszych aktów namalowanych przez Modiglianiego w 1917. Siedem z ich zostało wystawionych w tym samym roku na paryskiej wystawie w Galerie Berthe Weill;