XX wieku (druga fala feminizmu).
Program Ruch feministyczny był odpowiedzią na bariery napotykane przez kobiety w społeczeństwie. Jego działaczki zwracały przy tym uwagę przede wszystkim na przeszkody formalne, związane z systemem prawnym. Cele, jakie sobie stawiały, miały bardzo praktyczny wymiar i dotyczyły znoszenia konkretnych ograniczeń. Wraz ze swoimi sukcesami, ruch stopniowo tracił impet.
Działaczkami były przede wszystkim białe kobiety z klasy średniej. Dlatego też cele ruchu związane były z ich perspektywą i interesami. Były to np. prawa wyborcze, edukacja dziewczynek czy prawo do pracy (traktowane jako prawo do samodzielności). Kobiety z klas średnich i wyższych były prawnie przyporządkowane mężczyznom (swoim ojcom bądź mężom). Choć ich sytuacja różniła się w poszczególnych krajach, to generalnie nie mogły same decydować o swoim losie i majątku. Nie mogły głosować, kształcić się na uniwersytetach czy prowadzić działalności gospodarczej. Jedynym przeznaczeniem kobiety było małżeństwo. Działaczki feministyczne starały się wyzwolić kobietę z zależności prawnej wobec męskich opiekunów, jak i zaoferowanie jej alternatyw względem małżeństwa (np. realizacji zawodowej czy politycznej). Istotnym elementem programu była więc walka o edukację dziewczynek, które wcześniej uczone były przede wszystkim w domach.