Prowadził też działalność naukową na forum zagranicznym - w 1935 został wybrany na prezesa Międzynarodowego Komitetu Technicznych Stowarzyszeń Odlewniczych CIATF, wchodził też w skład Międzynarodowej Komisji Metod Badania Żeliwa.
Podczas II wojny światowej zorganizował Państwową Szkołę Metaloznawczo-Odlewniczą w Warszawie, wykładał też na tajnych kompletach. Po wojnie w 1946 został dyrektorem Instytutu Odlewnictwa w Krakowie, jednak został usunięty z tej funkcji w 1952 przez ministra przemysłu. Po 1956 powrócił do Instytutu Odlewnictwa, początkowo jako doradca. Był jednym z założycieli (w 1936) i działaczem Stowarzyszenia Technicznego Odlewników Polskich „STOP”, na krótko przed śmiercią, został wybrany jego prezesem.
Zmarł w Krakowie. Został pochowany na cmentarzu Rakowickim (kwatera Ł-płn-po prawej Sobierajów).
Publikacje Był autorem ponad 100 prac i publikacji, w tym 24 książek, m.in.