W 1927 Hecht spotkał Stanleya Williama Haytera, młodego Brytyjczyka osiadłego w Paryżu, który stał się jego uczniem i przyjacielem na całe życie. Skutkiem współpracy artystów było otworzenie w 1927 roku Atelier 17 (Studio 17), które stało się przestrzenią gdzie eksperymentowali, wymieniali doświadczenia i pomysły, a następnie tworzyli m.in.: Pablo Picasso, Jian Miro, Alberto Giacometti, Max Ernst, Wassily Kandinsky, Yves Tanguy, Alexander Calder, Maria Helena Vieira da Silvai inni wybitni artyści. Hecht był także założycielem wraz z Pierre Guastalla i dziewięcioma innymi artystami stowarzyszenia La Jeune Gravure Contemporaine (Młoda Współczesna Grafika Warsztatowa) w 1929 roku.
Jego żoną była szwedzka artystka .
W trakcie II wojny światowej Józef Hecht znalazł schronienie w Casablance, a później w Marsylii. Następnie zatrzymał się w Banyuls-sur-Mer, po czym wyjechał do Belley, małego miasteczka w Sabaudii. Jesienią 1944 roku wrócił do swojej pracowni w Cite Falguiere, ale był zbyt obciążony doświadczeniami wojny, aby tworzyć. W 1946 roku Hayter zachęcił go do wznowienia prac graficznych. Wspólnie zrealizowali projekt „The Drowned Woman”.