W okresie panowania Brytyjczyków Ladżdżun była średniej wielkości wsią, w której znajdowały się dwa meczety i jedna szkoła dla chłopców.
Przyjęta 29 listopada 1947 roku Rezolucja Zgromadzenia Ogólnego ONZ nr 181 przyznała te tereny państwu arabskiemu. Wieś Ladżdżun znalazła się na granicy z terytoriami żydowskimi. Podczas wojny domowej w Palestynie stacjonowały w niej siły Arabskiej Armii Wyzwoleńczej, które blokowały żydowską komunikację w regionie. Dlatego w dniu 13 kwietnia 1948 roku siły żydowskiej Hagany podjęła nieudaną próbę przejęcia osady. Atak przeprowadzono z rejonu pobliskiego kibucu Miszmar ha-Emek. Podczas walki zginęło 12 Arabów, a kolejnych 15 zostało rannych. Kolejny atak przeprowadziły siły Palmach w nocy z 15 na 16 kwietnia. Po ciężkich walkach wieś została zdobyta 17 kwietnia. Wysiedlono wówczas z Ladżdżun wszystkie kobiety i dzieci, oraz wysadzono 27 domów, po czym żydowscy żołnierze opuścili wieś. Podczas I wojny izraelsko-arabskiej, w dniu 28 maja 1948 roku izraelska armia rozpoczęła operację Erez, w trakcie której 30 maja zajęto wieś Ladżdżun. Wysiedlono wówczas wszystkich jej mieszkańców. Podczas rozejmu we wrześniu, wieś była wykorzystana przez Izraelczyków do tranzytu deportowanych mieszkańców ze wsi Idżzim.