Broń była napędzana ręcznie. Po każdym wystrzale strzelający musiał przekręcić korbę znajdującą się za bębnem co powodowało jego odsunięcie i umożliwiało swobodne obracanie. Następnie bęben musiał być ręcznie obrócony aby dopasować następną załadowaną komorę na wprost lufy. Po tym należało z powrotem przekręcić korbę co dosuwało bęben w stronę lufy i powodowało jego unieruchomienie oraz uszczelnienie komory. Po wystrzeleniu wszystkich pocisków z bębna, strzelający mógł całkowicie odkręcić korbę i zdjąć bęben wymieniając go na nowy.
Puckle zaprojektował tę broń z myślą o użyciu jej na pokładach okrętów, w celu obrony przed abordażem. W próbach osiągała szybkostrzelność praktyczną wynoszącą 9 strzałów na minutę, a w ciągu siedmiu minut można z niej było oddać do 63 strzałów. W porównaniu, dobrze wyszkolony żołnierz z muszkietem mógł oddać najwyżej do trzech strzałów na minutę.