był słuchaczem centralnej szkoły wojskowej służby psów, po ukończeniu której objął dowództwo plutonu szkoły pułkowej 14 Pułku Strzeleckiego. Od końca maja 1927 r. był instruktorem w okręgowej szkole służby wojskowej psów. Pod koniec września 1928 r. odkomenderowano go na strzelecko-taktyczne kursy kadry dowódczej "Wystrieł" w Moskwie, po zakończeniu których został dowódcą kompanii 14 Pułku Strzeleckiego. Na pocz. kwietnia 1930 r. objął dowództwo kompanii karabinów maszynowych. Od pocz. stycznia 1931 r. tymczasowo dowodził batalionem pułku. Pod koniec kwietnia tego roku objął funkcję szefa sztabu batalionu, zaś pod koniec listopada został jego dowódcą. Od poł. maja 1933 r. był zastępcą dowódcy batalionu 85 Pułku Strzeleckiego. W poł. maja 1936 r. objął dowództwo batalionu. Od pocz. maja 1938 r. w stopniu majora był szefem sztabu 15 Samodzielnego Pułku Strzeleckiego. W latach 1939–1940 uczestniczył w wojnie z Finlandią. Pod koniec czerwca 1940 r. został zastępcą dowódcy 366 Pułku Strzeleckiego 126 Dywizji Strzeleckiej. Od poł. grudnia tego roku w stopniu podpułkownika pełnił obowiązki szefa 2 oddziału sztabu 11 Zmotoryzowanej Brygady Strzeleckiej. Od pocz. marca 1941 r. pełnił obowiązki szefa oddziału operacyjnego sztabu 188 Dywizji Strzeleckiej. Awansował na podpułkownika. Po zniszczeniu dywizji przez wojska niemieckie w poł.