W lutym 1920, w czasie wojny polsko-bolszewickiej, w stopniu kapitana Korpusu Sądowego, pełnił służbę w Ekspozyturze Sądu Polowego Dowództwa Okręgu Etapowego Tarnopol we Lwowie. W lipcu tego roku wyznaczono go na stanowisko dowódcy batalionu piechoty, wchodzącego w skład Détachementu rtm. Abrahama – ponownie powołanego po rozwiązaniu go „u samego schyłku walk ukraińskich", na czele którego, 17 sierpnia 1920 brał udział w bitwie pod Zadwórzem, gdzie – po zaciekłej walce – popełnił samobójstwo, wraz z innymi ocalałymi żołnierzami.
22 lutego 1920 rtm. Roman Abraham wystosował do Kapituły Tymczasowej Orderu Wojskowego „Virtuti Militari” wniosek o odznaczenie go orderem „Virtuti Militari” IV klasy za postawę podczas wojny polsko-ukraińskiej, a następnie 3 września tego samego roku sporządził kolejny wniosek – również o odznaczenie Krzyżem Złotym – i w uzasadnieniu napisał :Wnioski te, w części dotyczącej klasy orderu, nie zostały uwzględnione i kpt.