Wkrótce "Wołk" został uszkodzony podczas pojedynku ogniowego z bolszewickim pociągiem pancernym "Черноморец". Na początku 1920 r. wraz z wojskami Białych ewakuował się na Krym. Awansował do stopnia podpułkownika. W połowie października tego roku został ewakuowany do Gallipoli. Na emigracji pozostał w Turcji. Następnie przyjechał do Kowna. Wstąpił do armii litewskiej. W styczniu 1926 r. przeniósł się do Paryża, gdzie podjął studia na politechnice. Po jej ukończeniu w 1929 r., podjął pracę jako nauczyciel. Jednocześnie działał w Związku Oficerów - Artylerzystów. W 1934 r. zamieszkał w Berlinie. Po ataku wojsk niemieckich na ZSRR 22 czerwca 1941 r., wstąpił do Wehrmachtu jako tłumacz języka rosyjskiego. Na początku października tego roku przybył do tzw. rosyjskiego oddziału 9 Armii w Smoleńsku. Odkomenderowano go do 451 Pułku Piechoty 252 Dywizji Piechoty. Na początku stycznia 1943 r., kiedy pułk stacjonował w Rżewie, z rozkazu dowódcy pułku N. A. Rozanow nawiązał kontakt ze starostami okolicznych wsi w celu zwerbowania siły roboczej dla robót na rzecz Niemców. Od końca 1943 r. do sierpnia 1944 był tłumaczem komendantury polowej nr 581, a następnie służył jako oficer do specjalnych poruczeń w sztabie Rezerwy Wojsk Kozackich w Berlinie, na czele której stał gen. Andriej G. Szkuro.