W połowie lat 50. był dorywczo zatrudniany przez Wandę Jostową, organizującą skansen w Zubrzycy Górnej, jako konserwator zakupywanych eksponatów. Poznał wtedy kilku twórców ludowych i postanowił sam rozpocząć podobną działalność. Zajął się rzeźbiarstwem, głównie w drewnie lipowym. Ponadto wykonywał przedmioty codziennego użytku, snycerkę dekoracyjną, rzeźbił także w piaskowcu. Często nawiązywał do przedstawienia Matki Bożej z sanktuarium w Ludźmierzu. Jego rzeźby znajdują się między innymi w Muzeum Orawskiego Parku Etnograficznego, z którym stale współpracował, Muzeum Etnograficznym w Krakowie i Muzeum Tatrzańskim w Zakopanem. Tworzył również wiersze, publikowane między innymi w „Podhalance” i nagradzane w konkursach, w tym Orawskim Konkursie Literackim im. Piotra Borowego.
Jako gawędziarz wielokrotnie brał udział w konkursie Sabałowe bajania w Bukowinie Tatrzańskiej. W latach 1972 i 1984 zdobył I nagrodę konkursu. W 1986 roku otrzymał Nagrodę Artystyczną im. Jana Pocka. Działał jako Społeczny Opiekun Zabytków, był członkiem Stowarzyszenia Twórców Ludowych, Związku Podhalan, Towarzystwa Przyjaciół Orawy. Pracował w radzie nadzorczej Spółdzielni Mleczarskiej w Zakopanem. Był odznaczony Srebrnym Krzyżem Zasługi.