Po śmierci Koridzego i Szaradzego na gruźlicę w 1907 stał się jedynym właścicielem rękopisów, w których utrwalono wiele niemal całkowicie zapomnianych pieśni (gruzińska muzyka cerkiewna od powołania Egzarchatu Gruzińskiego w miejsce autokefalicznej Cerkwi była siłowo zastępowana muzyką pochodzenia rosyjskiego).
23 grudnia 1912 Estat Kereselidze złożył wieczyste śluby mnisze w monasterze Gelati i przyjął imię Eutymiusz. W maju 1913 przyjął święcenia diakońskie. Przez kolejne cztery lata łączył obowiązki głównego diakona klasztoru z pracą nad przepisywaniem i porządkowaniem posiadanych rękopisów pieśni. W 1917 został wyświęcony na kapłana. Od 1918 był ekonomem monasteru. Po zajęciu regionu Kutaisi przez Armię Czerwoną w 1921 został na krótko aresztowany, następnie zwolniony. Mimo prześladowań duchowieństwa przez władze radzieckie kontynuował prace nad opracowywaniem zebranych utworów muzyki cerkiewnej. W 1923, po zamknięciu monasteru Gelati, zamieszkał u swoich przyjaciół, zaś po rozstrzelaniu metropolity Kutaisi Nazariusza w 1924 wyjechał do Mcchety i został jednym z duchownych soboru Sweti Cchoweli.