Po zakończeniu wojny domowej od lipca 1921 roku był dowódcą plutonu a następnie szwadronu w 51 pułku kawalerii, a od 1922 roku samodzielnego dywizjonu kawalerii w 51 Dywizji Strzeleckiej. W latach 1923 – 1924 był uczestnikiem wyższego kursu dowódców w Charkowie. Po jego ukończeniu nadal był dowódcą dywizjonu kawalerii w 51 Dywizji Strzeleckiej. Od lipca 1925 roku był pomocnikiem dowódcy 2 pułku kawalerii, a następnie szefem sztabu 1 pułku kawalerii w 1 Dywizji Kawalerii Czerwonych Kozaków. W latach 1928 – 1929 uczestniczył w kursie obrony przeciwlotniczej, a następnie kursie doskonalącym dowódców kawalerii w Nowoczerkasku. Po ich zakończeniu był dowódcą i komisarzem 2 pułku kawalerii, a później szefem sztabu 1 Dywizji Kawalerii Czerwonych Kozaków.
Od stycznia 1935 roku był szefem 2 i 4 wydziału w 4 oddziale Sztabu Armii Czerwonej. W listopadzie 1937 roku został sekretarzem komitetu partyjnego Sztabu, a we wrześniu 1939 roku - pełniącym obowiązki wojskowego komisarza Sztabu Armii Czerwonej. Od lipca 1940 roku był słuchaczem Akademii Sztabu Generalnego im. Woroszyłowa, którą ukończył w 1941 roku.