Wrócił do Bułgarii i na początku roku 1885 został wyświęcony na hieromnicha, a następnie podniesiony do godności archimandryty. Metropolita Grzegorz mianował go również protosynkellosem eparchii dorostolskiej.
W 1891 otrzymał nominację do przyjęcia chirotonii biskupiej z tytułem metropolity sofijskiego, jednak w liście do egzarchy Bułgarii Józefa odmówił przyjęcia tej godności, pragnąc pozostać w eparchii dorostolskiej i nadal pomagać w pracy duszpasterskiej będącemu w podeszłym wieku metropolicie Grzegorzowi. Pozostał protosynkellosem eparchii dorostolskiej do 1898, gdy Grzegorz zmarł. Został wówczas wybrany na jego następcę; jego chirotonia miała miejsce 18 lipca 1899.
Był osobistym spowiednikiem egzarchy Józefa oraz opiekunem duchowym następcy tronu księcia Borysa, przyszłego cara Borysa III. Od 1918 do 1921 przewodniczył Świętemu Synodowi Bułgarskiego Kościoła Prawosławnego (co ówcześnie, wobec braku wybranego egzarchy, oznaczało kierowanie Kościołem). Zmarł w 1927 w Ruse i został pochowany w miejscowym soborze Trójcy Świętej.
Bibliografia
Kategoria:Metropolici dorostolscy Kategoria:Urodzeni w 1847 Kategoria:Ludzie urodzeni w Stambule Kategoria:Zmarli w 1927