Termin „teozofia” wywodzi się z greckich wyrazów θεóς „bóg” i σοφία „mądrość”. Według Bławatskiej oznacza dosłownie „mądrość bogów” i został po raz pierwszy użyty przez neoplatonika Amoniusza Sakkasa w III wieku n.e. na oznaczenie wiecznego systemu etyki godzącego wszystkie religie.
Idee wiara w bezosobowy Absolut i wszechobecną świadomość wieczność kosmosu i natury jako emanacji absolutu reinkarnacja – każda dusza przechodzi przez stadia roślinne, zwierzęce, zanim wcieli się w ciało ludzkie karma – odpowiedzialność każdej istoty za własne czyny ewolucja – cały wszechświat, od ludzi po gwiazdy, dąży do doskonałości i zjednoczenia z Absolutem uniwersalne braterstwo ludzkości
Siedmioraka istota człowieka Według teozofii, człowiek jest istotą zawierającą w sobie 7 form istnienia, różniących się trwałością i doskonałością; ciało fizyczne (sthula-sarira) prana (energia życiowa) ciało eteryczne (linga-sarira; tzw. sobowtór) dusza zwierzęca (kamarupa; siedziba namiętności) intelekt (manas) jaźń (buddhi; dusza duchowa) duch (atma;