Knöffel awansował na Landbaumeistera (mistrza budowlanego), a sześć lat później został trzecim Oberlandbaumeisterem (mistrzem budowlanym), obok Zachariasa Longuelune i Matthäusa Daniela Pöppelmanna. Ta trójka jest uważana za głównych twórców drezdeńskiego stylu barokowego.
Knöffel kontynuował styl opracowany przez Pöppelmanna, ale połączył go z francuskimi elementami neoklasycystycznego baroku, który Zaharias Longuelune wprowadzał w Dreźnie od 1713 roku. Powściągliwa elegancja i estetyczne wyrafinowanie architektury listew pilastrowych Knöffela korespondują zarówno z racjonalizmem oświecenia, jak i ze współczesną architekturą francuskiego rokoka, podobnie jak wyróżniający się, wyraźnie uporządkowany projekt przestrzeni wewnętrznych. Jego głównym dziełem, a zarazem pierwszym budynkiem rokokowym w Dreźnie, jest Pałac Kurlandzki zbudowany dla hrabiego Wackerbartha w latach 1728–29.
Z biegiem lat Knöffel stawał się coraz bardziej asystentem słynnego Matthäusa Daniela Pöppelmanna, a następnie został jego następcą w 1734 roku, gdy Pöppelmann zrezygnował ze stanowiska szefa urzędu budowlanego z powodu wieku. W tym czasie pracował głównie dla saksońskiego premiera, hrabiego Heinricha von Brühla.