W niektórych sytuacjach lepsza była lekko zmodyfikowana strategia wet za wet z wybaczaniem. W strategii tej, jeśli przeciwnik zdradzał, z małym prawdopodobieństwem (1–5%) gracz wybaczał i w kolejnej rundzie dalej współpracował. Pozwalało to na przerwanie ciągu wzajemnych zdrad, w którym dwie strategie wet za wet mogły utykać w nieskończoność. W szczególności taka modyfikacja zabezpieczała przed nieskończonym ciągiem zdrad wynikającym z pojedynczego błędu komunikacji (decyzja o współpracy, podjęta przez gracza A, przez przypadek zostaje odebrana przez gracza B jako decyzja o zdradzie, na co gracz B odpowiada zdradą).
Analizując najlepsze strategie, Axelrod przedstawił kilka cech, którymi się one wyróżniały: Przyjaznośćoznaczająca niezdradzanie, dopóki przeciwnik tego nie zrobił. Mściwośćoznaczająca reagowanie na zdradę przeciwnika. Bez tej cechy strategia nie mogła dawać dobrych rezultatów. Przykładowo strategia Zawsze Współpracuj dawała bardzo kiepskie wyniki, gdyż wielu przeciwników bezlitośnie wykorzystywało takiego gracza. Skłonność do wybaczania oznaczająca wracanie do współpracy po okresie zemsty za zdradę.