W ostatnich miesiącach wojny został powołany do Volkssturmu i trafił do niewoli brytyjskiej, skąd udało mu się uciec.
W liście otwartym z 17 stycznia 1947 dyrektor Wyższej Szkoły Sztuk Pięknych w Berlinie Karl Hofer napiętnował hitlerowską przeszłość Radziwilla, nazywając go „Naziwill”.
W roku 1952 otrzymał z Urzędu Gospodarki Wodnej w Wilhelmshaven zlecenie na obrazy o ochronie wybrzeży.
W roku 1964 otrzymał pobyt stypendialny w Villa Massimo w Rzymie i odwiedził Grecję.
Ze względu na chorobę oczu zaniechał malarstwa w roku 1972. W roku 1975 w Muzeum Krajowym w Oldenburgu utworzono kolekcję dzieł Radziwilla.
Bibliografia Andrea Firmenich, Roland März: Franz Radziwill. 1895 bis 1983. Das größte Wunder ist die Wirklichkeit. Monographie und Werkverzeichnis. Wienad Verlag, Köln, . Franz-Radziwill-Gesellschaft e.V. / Muzeum w Dangast
Kategoria:Malarze Nowej Rzeczowości Kategoria:Artyści na wystawach sztuki zdegenerowanej Kategoria:Członkowie SA Kategoria:Politycy NSDAP Kategoria:Urodzeni w 1895 Kategoria:Zmarli w 1983