Po przeniesieniu do Sztabu Generalnego uczestniczył w stworzeniu koncepcji sił polowych i teorii walki Hagany. Podczas wojny domowej w Mandacie Palestyny w styczniu 1948 został mianowany zastępcą szefa sztabu. Po utworzeniu w maju Sił Obronnych Izraela pozostał na swoim stanowisku, awansując na stopień generała majora. Równolegle pełnił obowiązki szefa Centralnego Dowództwa, dowodząc wojskami podczas walk w Wojnie o niepodległość w Jerozolimie.
W 1957 został mianowany szefem wydziału budownictwa i nieruchomości w Ministerstwie Obrony Izraela, a w lipcu 1958 został wiceprezesem Ministerstwa Obrony do spraw gospodarczych. W 1964 był ambasadorem Izraela w Wielkiej Brytanii. W 1965 zrezygnował ze służby wojskowej.
Po wojsku Po opuszczeniu armii, w listopadzie 1966 rozpoczął pracę jako dyrektor w Ministerstwie Transportu. Zmarł w 1993.
Przypisy
Kategoria:Izraelscy generałowie Kategoria:Urodzeni w 1911 Kategoria:Zmarli w 1993 Kategoria:Członkowie Hagany