Janowski Ic (Jannewitz): Barwy nieznane, godłem jest głowa bawola w prawo, z szyją, wychodząca z lewej strony tarczy, z wywieszonym językiem. Klejnot w koronie: pióra prawdopodobnie czaple, trzy z prawej, dwa z lewej.
Najwcześniejsze wzmianki Wariant podstawowy najwcześniej pojawił się na mapie Pomorza Lubinusa z 1618 (ale bez barw i w klejnocie trzy pióra strusie). Herb ten wymieniają także Bagmihl (Pommersches Wappenbuch), Ledebur (Adelslexikon der preussichen Monarchie von...) oraz Nowy Siebmacher. Wariant Ia znany jest Siebmacherowi i Bagmihlowi, wariant Ib przytacza Dzięcielski (Rodzina von Jannewitz), zaś Ic ∼ Bagmihl (jest to wizerunek z pieczęci Paula Jannewitza z 1574).
Rodzina Janowskich Istniało ponad dwadzieścia rodzin szlacheckich tego nazwiska, z czego kilka na Pomorzu i Kaszubach. Herbu własnego z głową bawołu używała rodzina Janowskich z ziemi lęborskiej, wywodząca się ze wsi Janowice. Protoplastą rodu mógł być wzmiankowany w 1284 Stefan z Jenowic. Kolejne wzmianki o członkach rodu pochodzą z lat 1286 (Cotzat von Janevitz), 1300 (Jaśko z Janowic), 1354 (Wierzchosław i Jaśko z Janowic w Kębłowie), 1398 (we wsi Janowiczki). Potwierdzenie lenna na Janowice i Janowiczki otrzymywali członkowie rodziny w latach 1516, 1528, 1543, 1548, 1575, 1601.