Na opisywany proces wpływ miało również stanowisko kolejnych papieży, wskazujących ryt łaciński jako doskonalszy od pozostałych obrządków funkcjonujących w Kościele katolickim. Najważniejszymi elementami przejętymi przez Kościół greckokatolicki z obrządku łacińskiego do XIX w. były redukcja ikonostasów, wprowadzenie ołtarzy bocznych, pojawienie się rzeźb o tematyce sakralnej i obrazów niezgodnych z kanonem malarstwa ikonowego, wprowadzenie ławek, adaptacja typowo zachodnich modlitw na grunt wschodni (np. godzinki do świętych wschodnich), pojawienie się kultu świętych niezwiązanych z Kościołem wschodnim i święta Bożego Ciała, dopuszczenie organów. Na latynizację Kościoła unickiego w szczególny sposób wpłynął Zakon Bazylianów Świętego Jozafata.
Obecność elementów łacińskich w rycie, jakim posługiwała się Cerkiew greckokatolicka w Galicji, stała się przyczyną wybuchu oddolnego fermentu, który przeszedł do historii pod nazwą ruchu obrzędowego.