Herb nazywany Konarski II odmienny znajduje się w katedrze oliwskiej na epitafium Reinholda Heidensteina (zm. 1620) i jego żony Erdmundy Konarskiej (zm. 1658). Taki sam herb jest w tejże katedrze na nagrobkach Szczęsnego (Feliksa) Konarskiego (zm. 1609) i jego żony Eufrozyny z Sokołowskich (zm. 1605), Jerzego Konopackiego (zm. 1650) i jego żony Anny Konarskiej (zm. 1646), oraz rodziny Kosów z XVII wieku.
Herb Konarski III'' to wariant należący do Michała Konarskiego, odnaleziony w sztambuchu z Uniwersytetu w Ingolstadt z 1585 roku, którego studentem był zapewne herbowny. Jest to być może najpierwotniejsza forma herbu Kolczyk.
Rodzina Konarskich Stara, zamożna i zasłużona pomorska rodzina szlachecka. Jej najwcześniej wzmiankowanymi członkami byli wymienieni w 1275 roku Myślibor i Stanoch Malowy, obaj z Konarzyn. Ten pierwszy mógł być wymienianym w 1291 roku kasztelanem szczycieńskim. Według Dachnowskiego, rodzina miała przybyć na Pomorze z Miśni, ale słowiańskie imiona najdawniej wzmiankowanych członków rodu wskazują na ich rdzenne pochodzenie. Mirosław z Konarzyn z braćmi uzyskali prawo chełmińskie w 1326 roku na Konarzyny i Sąpolno. W roku 1526 bracia Michał, Maciej, Mikołaj, Jan, Szczęsny, Marcin i Krzysztof otrzymali potwierdzenie królewskie własności połowy Konarzyn, wsi Konarzynki, Pakotulsko i Dźwierzno.