Stanowisko Stanowisko zajmuje obszar 216 ha i znajduje się na nim kilka telli, z których cztery najważniejsze zostały oznaczone przez archeologów jako telle A, B, C i D. Telle te wznoszą się na wysokość od 4 do 6 metrów ponad otaczającą je równinę. Tell A, największy, znajduje się w północnej części stanowiska i jest wzgórzem najbliższym współczesnemu korytu rzeki Dijali. Jego zasiedlenie zaczęło się na przełomie okresu Uruk i okresu Dżemdet Nasr (koniec IV tys. p.n.e.) i trwało do okresu akadyjskiego (2 połowa III tys. p.n.e.), kiedy to tell ten został opuszczony. Telle B i C są połączone ze sobą i leżą w części południowo-zachodniej stanowiska. Odkryty tu materiał archeologiczny pochodzi z okresu starobabilońskiego (ok. 1800–1600 p.n.e.). Tell D, zlokalizowany w części południowo-wschodniej stanowiska, jest najmniejszym ze wszystkich czterech. Zasiedlony był w okresach Isin-Larsa (ok. 2000–1800 p.n.e.) i starobabilońskim.
Wykopaliska W latach 1930–1938 wykopaliska prowadziły tu Oriental Institute of the University of Chicago, University Museum of the University of Pennsylvania i American Schools of Oriental Research. Kierownikami tych wykopalisk byli Conrad Preusser, Pinhas Delougaz i Ephraim A. Speiser.