W 1773 został szambelanem króla Stanisława Augusta. W 1782 na sejmiku woj. płockiego w Raciążu został obrany posłem na sejm warszawski tego roku, na którym obrano go z prowincji lit. konsyliarzem do Rady Nieustającej. W 1783 został kasztelanem brzeskim litewskim. W 1784 na sejmie grodzieńskim wyznaczono go z senatu do kontroli Komisji Edukacji Narodowej. Został sędzią sejmowym na drugą kadencję (1785).
W 1786 król Stanisław August powierzył mu przywództwo stronnictwa królewskiego w województwie brzeskim litewskim. W 1786 wybrany do Rady Nieustającej, w której był podczas dwóch kadencji (1786–1788). W 1787 został powołany w skład komisji Rady Nieustającej weryfikującej rachunki gen. artylerii kor. Alojzego Fryderyka Bruhla. W latach 80. XVIII mieszkał stale w Warszawie, ciesząc się zaufaniem prymasa Michała Poniatowskiego.
W 1788 podpisał akt Konfederacji Generalnej Obojga Narodów. Na Sejmie Wielkim reprezentował stanowisko regalistyczne, bronił Rady Nieustającej. W 1791 nominowany z senatu do Deputacji Konstytucyjnej i obrany komisarzem do Komisji Policji Obojga Narodów. Członek Deputacji Szpitalnej Lit. (1792).
W 1793 na sejmie grodzieńskim (w którym nie uczestniczył) został powołany z senatu na przewodniczącego komisji ds.