Herbowni Lubocki (Lubaczki, Luboczki, Lubodzki). Rodzinie przypisywano też przydomek Hulda, ale nie wiadomo czy słusznie (być może przez pomylenie Lubockich z niemiecką rodziną Holdau vel Hulda, która używała podobnego herbu).
Rodzina Lubockich Rodzina szlachty kaszubskiej, biorąca nazwisko od wsi Lubocino. Być może jej protoplastą był Mikołaj z Lubocina, wzmiankowany w 1429. Jego potomkiem był prawdopodobnie Maćko z Lubocina, wzmiankowany w latach 1476-88. Potomkiem Maćka był zapewne Henryk Lubocki (zm. 1548), ławnik ziemski pucki w 1516, sędzia ziemski od 1526, pracował przy rozgraniczaniu Lubocina i Warszewa, będącego uposażeniem miasta Gdańska. Potwierdzenie tego rozgraniczenia otrzymali Michał i Jan Luboccy w 1548. Jan Lubocki pełnił urząd stolnika królewskiego w 1561, był właścicielem Barłomina, części Kębłowa i Będargowa w latach 1570 i 1571. Michał Lubocki był natomiast ławnikiem ziemskim puckim w latach 1553-61, sędzią ziemskim puckim w 1570. W tym samym roku występował jako właściciel Lubocina oraz części w Połchowie i Kębłowie. Jan Lubocki toczył w 1582 spór o granice Barłomina z Luzinem z klasztorem żukowskim. Nie podporządkowawszy się wyrokowi sądu w tej sprawie, Jan został skazany na banicję.