Zwyczaje W dobrym tonie jest zaproszenie wręczyć osobiście, zwłaszcza osobom znaczącym, najbliższym i najważniejszym dla nas. Według starych zwyczajów ma znaczenie także kolejność zapraszanych gości. Najpierw zapraszano osoby starsze z rodziny, później osoby zajmujące najwyższe pozycje w społeczności. Im piękniejsza forma zaproszenia, tym chętniej goście przybywali i tym większa ranga całego ślubu i weselaEncyklopedia tradycji polskich, Renata Hryń-Kuśmierek, Zuzanna Śliwa, s. 149-151..
Zwyczaje staropolskie Do końca XIX wieku w niektórych rejonach Polski, np. na Podlasiu, a także lokalnie w południowo-wschodniej Polsce, zaproszenie na wesele połączone było ze swego rodzaju zwyczajową kwestą, nazywaną lnowalnem lub chodzeniem po miskach, po wilku. Mniej więcej na tydzień przed ślubem, tuż po ostatniej zapowiedzi, panna młoda, niekiedy w towarzystwie starościny lub swaszki, obchodziła domy bliższych i dalszych sąsiadów. W każdym domu pozdrawiała gospodarzy, kłaniała się nisko i podejmując gospodynię pod kolana zapraszała na swoje wesele, prosiła o błogosławieństwo i – na końcu – o jakieś wsparcie. Gospodynie nie odmawiały ani błogosławieństwa, ani datku w pieniądzach (…) albo w naturze. W ten sposób starsze gospodynie solidaryzowały się z nowicjuszką (…) oraz wspierały młodych na nowej drodze życiaB.