Posiadał wówczas przydział do Kadry Zapasowej 7 Szpitala Okręgowego w Poznaniu.
W latach 1932–1938 pracował w Klinice Laryngologicznej Wydziału Lekarskiego Uniwersytetu Poznańskiego. Kontynuował rozpoczętą wcześniej pracę naukową. Jako asystent ogłosił drukiem 15 prac naukowych, w tym 5 w czasopismach zagranicznych. W okresie letnim 1935-1939 praktykował w Ciechocinku. Na podstawie prowadzonych tam badań powstały prace o wpływie przeciwobrzękowym solanek oraz o odczynach ustroju po kąpielach i wziewach. W 1938 r. odbył podróż naukową do kliniki profesora Clausa w Szpitalu Rudolfa Virchowa w Berlinie.
W czasie kampanii wrześniowej 1939 r. uczestniczył w bitwie pod Kutnem. Po uwolnieniu z niewoli niemieckiej powrócił do Poznania, skąd wywieziono go do Generalnego Gubernatorstwa. Aresztowany w Warszawie został osadzony na krótko w obozie koncentracyjnym w Oranienburgu- Sachsenhausen. Po wyjściu z obozu pracował w latach 1940-1945 jako laryngolog w Szpitalu Miejskim i Ubezpieczalni Społecznej w Radomiu, gdzie uczestniczył w tajnym nauczaniu studentów. W marcu 1945 r. wstąpił do Wojska Polskiego i przeszedł szlak bojowy od Kołobrzegu do Berlina, pełniąc funkcję szefa Oddziału Laryngologicznego w Szpitalu Specjalistycznym Armii. Następnie pracował w stopniu pułkownika w Szpitalu Klinicznym w Łodzi.