W latach 1915–1918 był organizatorem i pierwszym dyrektorem Wyższej Szkoły Realnej na Sielcu, w której uczył fizyki.
W 1918 roku habilitował się w dziedzinie maszynoznawstwa na Politechnice Warszawskiej i został docentem w Katedrze Kotłów Parowych i Maszynoznawstwa tej uczelni. 14 maja 1919 roku uzyskał nominację na profesora nadzwyczajnego i objął kierownictwo Katedry Maszynoznawstwa, Kotłów i Kreślenia Technicznego. Od 1921 do 1952 roku (z przerwą na lata 1945–1946) związany był z Wydziałem Mechanicznym Politechniki Warszawskiej. Niezależnie od pracy naukowo-dydaktycznej w latach 1921–1924 był inżynierem w warszawskiej fabryce parowozów. W latach 1929–1931 pełnił funkcję dziekana Wydziału Mechanicznego. 22 grudnia 1936 roku został mianowany profesorem zwyczajnym. W 1939 roku został ponownie wybrany dziekanem, lecz nie objął stanowiska z powodu wybuchu wojny.
W czasie okupacji niemiekciej prowadził wykłady w kilku warszawskich szkołach technicznych – Szkole Odlewnictwa, szkole Z. Jagodzińskiego, Państwowej Szkole Budowy Maszyn i Państwowej Szkole Elektrycznej i Państwowej Wyższej Szkole Technicznej (w latach 1942–1944 był jej wicedyrektorem).