Zmieniły się głównie ozdoby; zamiast jednej wygiętej listwy bocznej ze stali nierdzewnej pojawiła się górna prosta listwa ciągnąca się ponad przednim nadkolem do tylnego błotnika, dolna listwa na tylnym błotniku oraz trzy krótkie poziome żebra pomiędzy nimi, na przedniej krawędzi wyoblenia tylnego błotnika. Na końcu błotników tylnych dodano większe ozdobne chromowane płetwy, obejmujące tylną krawędź błotników, a po ich obu bokach umieszczono symetrycznie światła tylne w chromowanych oprawach. Reflektory otrzymały chromowane obwódki tworzące niewielkie kaptury, z małymi płetwami na szczycie.
Samochód otrzymał powiększony silnik w stosunku do poprzedniego roku – rzędowy ośmiocylindrowy dolnozaworowy (L-head) o pojemności 359 cali sześciennych (5,9 l), rozwijający moc 212 KM. Silnik miał stosunkowo wysoki jak na taką konstrukcję stopień sprężania 8,7:1 i wyposażony był w czterogardzielowy gaźnik oraz posiadał głowicę ze stopów aluminium. Stanowił on najmocniejszy silnik Packarda w tym roku, zarazem najmocniejszy rzędowy silnik ośmiocylindrowy konstrukcji tej firmy, i był dostępny tylko przez jeden rok – był to ostatni rok stosowania przez tego producenta silników w takim układzie przed przejściem na układ V8. Silniki produkowane były w fabryce w Utica.