W 1951 roku został zatrudniony na stanowisku zastępcy asystenta w Zakładzie Neurofizjologii i Fizjologii Porównawczej na Uniwersytecie Mikołaja Kopernika w Toruniu. W 1960 roku uzyskał tam stopień doktora. Tematem jego rozprawy była Czynność bioelektryczna mózgu (EEG) królików w poronnnych powtarzanych wstrząsach anafilaktycznych w toku przewlekłych stanów uczuleniowych, a promotorem Janina Hurynowicz. W 1963 roku odbywał staż naukowy w Istituto Superiore di Sanità w Rzymie, gdzie współpracował z Ernstem Boris Chainem i V.G. Longo.
W 1965 roku uzyskał na UMK stopień doktora habilitowanego na podstawie rozprawy Analiza elektroencefalograficzna mózgowych mechanizmów odwracalnego wstrząsu anafilaktycznego u królików. Tytuł profesora nauk przyrodniczych otrzymał w 1975 roku. W latach 1966–1969 kierował Zakładem Fizjologii Zwierząt UMK. Od 1981 do 1984 pełnił funkcję dziekana Wydziału Biologii i Nauk o Ziemi tej uczelni. Pracował również w Akademii Medycznej w Bydgoszczy, gdzie od 1984 roku kierował Zakładem Fizjologii.