został dowódcą szkoły pułkowej 89 Pułku Kawalerii. Od poł. stycznia 1936 r. w stopniu kapitana pełnił funkcję szefa sztabu 77 Pułku Kawalerii. W poł. maja 1937 r. odszedł do rezerwy, po czym został aresztowany przez NKWD.
II wojna światowa W 1939 r. wypuszczono go na wolność. Pod koniec lipca 1940 r. w stopniu majora został szefem sztabu 518 Pułku Strzeleckiego. Latem 1941 r. dostał się do niewoli niemieckiej. Przebywał w różnych obozach jenieckich. W poł. maja 1942 r. wstąpił do Rosyjskiej Armii Wyzwoleńczej (ROA). Po ukończeniu kursów propagandowych w obozie w Wullheide objął funkcję zastępcy wykładowcy. Od lipca tego roku był członkiem Wojskowego Związku Rosyjskich Nacjonalistów w obozie jenieckim w Suwałkach. Od kwietnia 1943 r. służył w szkole propandystów ROA w Dabendorfie pod Berlinem. Uczestniczył jako członek prezydium w 1 Antybolszewickiej Konferencji Jeńców Dowódców i Żołnierzy Armii Czerwonej, którzy wstąpili w Szeregi Rosyjskiego Ruchu Wyzwoleńczego. Od połowy 1943 r. był oficerem propagandowym ROA w obozach jenieckich. Następnie objął dowództwo kompanii szkoleniowej szkoły propagandystów ROA. Od listopada 1944 r. dowodził batalionem szkoleniowym szkoły propagandystów ROA. Następnie został komendantem szkoły. Na początku 1945 r. awansowano go do stopnia podpułkownika. Od poł.