Podczas II wojny światowej szpitalem zarządzali niemieccy okupanci. Gmach główny, po zniszczeniach wojennych stracił poważną cześć ozdób i został odbudowany bardzo niedbale, a według Marcina Libickiego, na granicy barbarzyństwa. 28 stycznia 1945 Armia Czerwona zajęła część placówki na szpital polowy (pozostała część służyła rannym poznaniakom). Z lekarzami radzieckimi współpracował ortopeda-traumatolog dr Alfons MaciejewskiKazimierz Neyman, Zalążki służby zdrowia, w: red. Tadeusz Świtała, Trud pierwszych dni. Poznań 1945. Wspomnienia Poznaniaków, Wydawnictwo Poznańskie, Poznań, 1970, ss.210-211, .
Kolejna przebudowa miała miejsce w latach 1947–1952, tym razem według wskazówek prof. Wiktora Degi, z przystosowaniem do potrzeb ortopedii. Całość rozbudowano w latach 1963–1970 według projektu Waldemara Preisa i Marii Waschko w stylu modernizmu (Instytut Rehabilitacji, sale wykładowe, pawilony). W 1965 w parku szpitalnym szwedzka fundacja Innomeuropeisk Mission zbudowała pawilon rehabilitacyjny. W czerwcu 2019 zainaugurowano modernizację części szpitala, w wyniku czego powstanie Centrum Technologiczne Wspomaganej RehabilitacjiNicole Młodziejewska, Festyn dla dzieci i nowe centrum w szpitalu, w: Głos Wielkopolski, 15-16.6.2019, s.